All Activity

This stream auto-updates   

  1. Earlier
  2. Basco is helaas 5 januari j.l. overleden
  3. Hoi Walter welkom terug maar zoals je al gemerkt hebt is het bouvierforum ondergebracht waar het ooit begon, bij het kennelforum. Door de opkomst van Facebook en daardoor steeds minder bezoekers was het niet meer rendabel, ook financieel, om het te laten bestaan. Dat is wel ook allemaal bekend gemaakt maar toen was jijzelf blijkbaar even niet paraat. Wat heb je weer mooi geschreven en ik had je ook al lang gemist en keek regelmatig op je blog maar ook daar was het heel stil. Gaat alles wel goed met jou, je vrouw en die prachtige Jelke, sjonge zeg wat een geluk dat die vishaak er uit kwam, groetjes Anneke
  4. 't Duurde vele jaren om uiteindelijk met onze oude knar, kampeerwagen, naar de hiel en mogelijk naar de teen van Italië te komen. Na zes manden helemaal alleen op een verlaten strand gestaan te hebben en talrijke inboorlingen kennen geleerd te hebben, (dit in Basilicata) meenden wij dat een stapje verder ook wel zou meevallen. Dus Calabrië, een grote boogscheut verder en daar bleven wij hangen op een camping die alleszins volgens de Duitsers daar aanwezig, door hen overgenomen was. Brutaler en gemener , moeilijk voor te stellen, maar daar gaat het niet over.(" Ik weet en ben overtuigd dat de meerderheid van mijn Germaanse broeders, respectabel , tof en correct zijn, maar wat, wij hier beleefden, is onaanvaardbaar!") Bruintje en Zwartje, twee zwervers proberen muilend ( elkaar met open muilend begroetend) met Bouvier Jelke contact te maken, deze begrijpt niets van dit zuiders gedoe. De twee houden vol en nemen schoorvoetend hun intrek onder onze oude Mercedes. Na twee maanden roept het avontuur en de twee komen ons met enkele andere zwervers af en toe begroeten, dit tot razernij en waanzinnige afkeer van de Duitse bezetters, die de zwerfhonden daar willen uitroeien, zoals begrijpelijk. Langs de kant van een zandweg tref ik Mamma aan met twee kleintjes. Mamma, zwart, slank met een bijna gouden krans rond de nek is een halve kop groter dan Jelke, mijn teefje van nu 47kg. Mamma is einde krachten, toont haar witte tanden, tweehonderd meter verder vind ik de andere vijf kleintjes. Duitsers de pot op, ik moet die helpen en ik vergeet dat ik normaal wel een beetje schrik heb van zo'n grote hond en zeker voor een teef met kleintjes. Ik breng onmiddellijk wat ik heb en de agressie verandert onmiddellijk in een voorzichtig, van op de achtergrond aanvaarden. De zeven kleintjes, ik vermoed pas vijf weken oud krioelen rond mijn benen en proberen alles te eten wat ik hen geef, zelfs dingen die helemaal niet geschikt zijn voor zulke kleintjes. Mamma keurt maar is zeer voorzichtig. Gedurende twee weken ben ik overdag meerdere uren bij mamma met de kleintjes en heb met stokken en dennenaalden een groot nest gebouwd dat onmiddellijk in bezit genomen wordt. Ik meen dat na een kleine twee weken, Mamma mijn plek in het bezette gebied gevonden had en met de sterksten uit haar kroost mij 's nachts kwam zoeken. Vermits de poorten volgens de bezetter stipt gesloten moesten zijn en blijven, konden alleen de allerkleinsten zich naar binnen wringen met veel geschreeuw en gejank. Gelukkig gebeurde zulks niet meer dan driemaan per nacht en kon ik de ganse roedel zonder problemen met een zak terug naar onze nest brengen. Gemakkelijk met volle maan... De overmacht van de bezetter, gestoord in hun nachtelijk gesnurk, verzamelde alle Teutonische agressie om een einde te stellen aan mijn onmenselijk, dom, brutaal, onverantwoord en bovenal onwettelijk gedrag. (Onwetteliijk volgens de heersende Teutonische bezetter). Ik maak het kort: Ik breng twee kleintjes van Mamma mee naar huis, dat was mijn belofte aan een hond, een mamma zoals ik nooit vermoed had er een te leren kennen. Ik hou zielsveel van Jelke en was zij er niet geweest dan had ik Mamma geadopteerd. Maar toen begonnen de echte problemen, en niet met mijn viervoetige familie, ook niet met Jelke die zich eigenlijk buitengewoon gedroeg, ik vond dat maar normaal, maar het was meer dan normaal. Ik probeer er later wat meer over te vertellen, het valt me nog steeds zeer moeilijk. ("Uit respect voor deze site, die ik geweldig waardeer, zal ik hier geen verdere informatie geven over de plek van onze miserie. Van zodra ik terug tijd vind, zal ik op mijn eigen Blog van Bloggen.be uitvoerig ingaan op een probleem dat ik wel vermoedde maar waarvan ik eigenlijk geen barst begrepen had. Maar daarvoor nog wat geduld.") groetjes aan de toffe mensen van het Kennelforum! Walter (alias Ikke)
  1. Load more activity