All Activity

This stream auto-updates   

  1. Earlier
  2. Basco is helaas 5 januari j.l. overleden
  3. Hoi Walter welkom terug maar zoals je al gemerkt hebt is het bouvierforum ondergebracht waar het ooit begon, bij het kennelforum. Door de opkomst van Facebook en daardoor steeds minder bezoekers was het niet meer rendabel, ook financieel, om het te laten bestaan. Dat is wel ook allemaal bekend gemaakt maar toen was jijzelf blijkbaar even niet paraat. Wat heb je weer mooi geschreven en ik had je ook al lang gemist en keek regelmatig op je blog maar ook daar was het heel stil. Gaat alles wel goed met jou, je vrouw en die prachtige Jelke, sjonge zeg wat een geluk dat die vishaak er uit kwam, groetjes Anneke
  4. Het zou wel fijn zijn als iemand die het kan weten mij vertelt of ik hier bezig ben op een site die al een tijd dood Is. Ik heb nog wat anders te doen. Ik zou ook zeer graag contact opnemen met mevrouw Annebasco. Kan dat ?
  5. Liefst zou ik dit lege bericht verwijderen maar weet niet hoe. Vermits mijn krediet om foto's te plaatsen zo goed als opgebruikt is, veronderstel ik dat ik best een tweede topic start. Als het verkeerd is zal de beheerder het wel laten weten. Het forum lijkt mij wel even ingeslapen te zijn, wat is er gebeurd?
  6. Het strand, Jelke en oppassen...
  7. Een Vishaak en oeps! Vroeg geleerd is oud gedaan en dat geldt ook voor Jelke, mijn groot teefje. Op de grond vindt ze zoveel lekkers dat ze het gewoon niet laten kan vlug, ongezien om het even wat op te zwelgen. Met vier ogen zou ik misschien beter kunnen optreden, maar helaas! Het strand van Policoro is een uitgestrekt, in de winter ben je er bijna steeds alleen. Waar kan je beter met je hond wandelen? Om de zoveel minuten roep ik:"Foei!, af, los!!!" en vaak laat ze iets vallen, maar even vaak komt ze haar lippen likkend met een tronie van onschuld, dus weer te laat. En dan bemerk ik een heel fijn nylondraadje uit haar muil hangen. Langs het water, een dun draadje, wat hangt daaraan? Ik gok op een vishaakje en doe haar het draadje inslikken.In ijltempo naar de bar, waar ik met handen en voeten uitleg dat Jelke heel waarschijnlijk een vishaak heeft ingeslikt. Er is geen tijd te verliezen en met mijn camper en aanhangwagen op zoek gaan naar een dierenarts lijkt niet de beste oplossing. Er wordt getelefoneerd en een veterinario ambulante beloofd zo spoedig mogelijk te komen. Inderdaad een uurtje later stopt er een grote bestelwagen en zowel Jelke al ik worden meegenomen in de schokkende laadruimte. In een buurt waar je alles behalve een dierenarts zou verwachten stoppen wij op een stuk onverharde weg tussen flatgebouwen die ondanks hun staat nog steeds bewoond zijn. Een jonge man en zijn vrouw, allebeide dierenarts vertellen mij waar het op staat. Maar eerst wordt een foto gemaakt om te weten of mijn veronderstelling juist ws. en ze was juist, maar geen haakje, een haak. Duidelijk te zien. Omdat ik niet aan het draadje getrokken had, is de haak nog niet in de maagwand gedrongen. Als braken niet helpt, wordt het een operatie en dat is gezien de situatie een zeer hachelijke ingreep om niet te spreken van de nazorg. Ik moet met Jelke terug naar buiten waar op de hoge stoep een braakmiddel met een spuit wordt ingespoten. Bange minuten en Jelke begint te kokhalzen en dan... wat slijm, wat smurrie en stukjes hout en de kaak van een rotte vis. En aan die kaak zit de haak en het draadje. Dat zijn momenten dat je van geluk in de lucht zou springen. De twee artsen zijn al even blij als ik. Een operatie was voor hen toch wel interessanter geweest. Die twee zijn blijkbaar van een ander hout gesneden. Ik grijp het knappe vrouwtje bij de schouder en geef ze een knuffel. Mooie strandwandelingen zitten blijkbaar vol gevaren. Gedurende enkele dagen heb ik Jelke een muilband omgedaan maar daar gaat zij niet mee akkoord.
  8. Een vos en een setter. De vos die met de stiptheid van onze spoorwegen zijn avondwandeling maakt, trippelt rustig voorbij en gaat wat eetbaars zoeken bij de bar en dan een heel stuk verder bij een hotel .Zo'n vos is een aangename afwisseling met de vrijende koppels die alle hun vaste plek hebben op de parkings in het bos achter het strand. Dan kom ik terug van Policoro en vlak bij het hotel ligt een hoopje vos die zijn laatste restjes niet meer kon bereiken, dus zelfs hier slaat de auto toe. Vermits ik het lot van de vos en de ontelbare andere slachtoffers niet wens te delen volg ik een spoor achter de vangrails. Putten, bulten, afval en een rijkdom aan wilde planten. Bij het begin van de lente wordt dit een tocht door een bloemenweelde en vergt het wat stuurmanskunst om de ontelbare hagedissen niet te "ontstaarten!. Vlak voor de overweg met één spoor en ,ik meen, twee reizigerstreinen per dag, holt een jachthond over de dubbele baan. Het dier lijkt iets na te jagen hoewel zijn toestand dat volgens mij niet meer toelaat. Bovendien zit er toestel aan zijn nek dat voortdurend een schril geluid uitstoot. Ik verwacht op de terugweg een zoveelste slachtoffer te zien, maar toch niet. Uren later hoort ook Jelke dat storend geluid op het strand. En daar loopt het geraamte nog steeds even opgejaagd heen en weer. Terwijl ik met een voorbijganger het vreemde gebeuren bespreek, komt de hond uitgeput naar ons. Ik maak dat onding onmiddellijk monddood en probeer de setter, het uitgeputte geraamte wat te laten drinken. Jelke vindt het niet de moeite om de gast te onderzoeken. Het onding is een toestel dat truffelhonden wordt omgehangen om de opbrengst te verhogen, de hond aan te zetten om te blijven zoeken. De Italiaan meent dat hij best de plaatselijke politie op de hoogte kan stellen, zulke honden en zeker het toestel hebben een geldwaarde! De politie zal eens komen kijken en na vijf dagen waren zij dat al vergeten. Met onze tafel en een afdekzeil maak ik een huisje, bind het uitgeputte dier toch maar vast en geef kleine brokjes voedsel. De volgende morgen ligt onze zwakke gast in zijn huisje maar is losgeraakt en heeft zich duidelijk even verwijderd. Wegens gebrek aan beter maak ik de setter met een touwtje vast aan Jelke en die stapt ongestoord rustig rond. Het lijkt wel dat die twee al altijd samen zijn opgetrokken. Na de korte wandeling verdwijnt de gast in zijn verblijf. Alle voorbijgangers blijken onwetend te zijn over de herkomst van de truffelhond. Mijn echtgenote heeft ondertussen een aantal wonden aan de poten verzorgd en er komt terug wat leven in het geraamte. Na vijf dagen, beginnen wij al te overwegen de sukkelaar te adopteren. In de bar, waar wij tot de vaste gasten zijn gaan behoren, vertel ik het voorval aan de bewoner van het enige huis naast de bar. De man, bezitter van viier Duitse schepers, niet de eerste de beste, telefoneert en een uur later staan een dierenarts en de"vermoedelijke" eigenaar bij ons. Ik kan het niet nalaten de man mijn afkeur duidelijk te laten voelen, ook de dierenarts krijgt ervan. Als uitleg voor de erbarmelijke toestand vertellen ze mij dat die truffelhonden voor ze op zoek gaan geen eten krijgen. "Nonsens" zeg ik dan heeft deze hond al maanden geen eten meer gehad. Ik word echter overtuigd dat de vent de eigenaar is, als hij mij de vijf andere truffelhonden met foltertuig in de bak van zijn auto toont. Met tegenzin geef ik het arme dier terug, de setter wou duidelijk bij ons blijven. Hond op brommer. Alle dagen komt er Italiaan , die blijkt een rasechte Siciliaan te zijn, op zijn brommer voorbij. Niks vreemd, tenzij zijn hond die vrij meerijdt. Het merkwaardige stel worden meer dan sympathieke kennissen. Deze Ingenieur van een gesloten nucleaire plant opent een ongekende wereld, en het Zuiden is nog wat anders dan zon, prachtige zee en afval, in welke vorm dan ook. Onze reis in Zuid Italië blijkt duidelijk in het teken van de hond te staan. Truffelhond: daarmee bedoel ik een hond die afgericht is om truffels te zoeken en zijn baas aardig wat geld te bezorgen.
  9. Tussen vangrails richting Calabrië, Over mijn verwoede pogingen om met mijn mini-trein een geschikte plek aan het strand te vinden en onze eerste reisindrukken is er heel wat te vertellen maar zoals U vermoedt, niet het strand, wel de honden zijn hier belangrijk. Net voor Calabrië heb ik genoeg vangrails en ander onaangenaams gezien en beslissen wij hoe dan ook het strand op te zoeken en... wij lukken daar in en blijven er hangen. Voor ons "zwervers" een ideaal. Voor Jelke, een paradijs. 's Morgens de neus buiten steken , de frisse bries opsnuiven, het is december, en dan wandelen, los, vrij, heerlijk. En daar achter dat heuveltje zie ik vier koppen die mij, ons, blijkbaar al eerder in de gaten hielden, maar geen aanstalten maakten om eventueel kennis met ons te maken. Ik was er ook niet op gesteld. De grote zwarte zag er geen doetje uit. Gedurende drie dagen bleven zij in de omgeving zonder enige agressie, op een afstand, rustig. Een inboorling, die later een vriend werd vertelde, dat hij wel wat angst had voor die vier kerels. Dus oppassen, er gebeurde niets, Jelke hield zich zoals altijd rustig, onverschillig met de staart rechtop en maar snuffelen. Inderdaad er is daar wel wat te snuffelen en dat maakte mij ook permanent zorgen. Elke morgen een sanitaire wandeling en 's middags ofwel met de step (de fameuze step waarover ik reeds eerder vertelde) of met de fiets door het bos naar het reservaat. Daar werden wij steevast opgewacht door een andere kleine meute van vrij goed uit de kluiten gewassen keffers. Een keer was er een aanval, op het onverwachts en mijn alfa-teef reageerde meer als een pup. (Jelke 6 jaar 47kilo en in topvorm) Onze kennismaking met de zwerfhonden was zeker niet onrustwekkend, eerder nogal gemoedelijk of honds kan men zeggen. "Het kan verkeren", zei Bredero
  10. Zwerfhonden: Een eerste kennismaking; Streuner zeggen de Duitsers. Achter deze termen zit zoveel dat ik nooit vermoed had, nooit gezien, nooit beleefd. Nadat mijn Garmin mij probleemloos door de unieke natuur van Gargano (Puglia) geloodst had, bracht diezelfde Garmin ons tot vlak voorbij Foggia, wat helemaal niet de bedoeling was. Gedaan met natuur, wel vangrails, twee hoog. Daar een motorpanne krijgen, een nachtmerrie. Weer zo'n vlek, en daar weer, en nog twee... Over een afstand van dertig kilometer telden wij meer dan dertig nog duidelijk herkenbare doodgereden honden, maar nog veel meer gelijkaardige vlekken. Elke uitwijkparking is een stort, ook voor groot vuil, zoals wij dat noemen. Daar komen de hongerige wervers scharrelen in de hoop iets verteerbaars te vinden en daar eindigt dan vaak hun bestaan. In mineurstemming rijdt ik een zo goed als verlaten parking van een benzinestation op en zoek achteraan een plaats om te slapen. Jelke moet natuurlijk nog even rondstappen en ... daar komen er twee grote honden aan. Alles blijft beleefd, op afstand, en op enkele meters van de kamper brengen zij de nacht door. Als beloning voor hun "bewaking" krijgen zij ook een ontbijt met brokjes van Jelke. Wij tellen ze niet meer, maar ik had een andere kennismaking met Basilicata verwacht. Natuurlijk wordt niemand verplicht vlekken te tellen en zeker niet vast te stellen dat die vlekken nog niet zo lang geleden levende dieren waren.
  11. 't Duurde vele jaren om uiteindelijk met onze oude knar, kampeerwagen, naar de hiel en mogelijk naar de teen van Italië te komen. Na zes manden helemaal alleen op een verlaten strand gestaan te hebben en talrijke inboorlingen kennen geleerd te hebben, (dit in Basilicata) meenden wij dat een stapje verder ook wel zou meevallen. Dus Calabrië, een grote boogscheut verder en daar bleven wij hangen op een camping die alleszins volgens de Duitsers daar aanwezig, door hen overgenomen was. Brutaler en gemener , moeilijk voor te stellen, maar daar gaat het niet over.(" Ik weet en ben overtuigd dat de meerderheid van mijn Germaanse broeders, respectabel , tof en correct zijn, maar wat, wij hier beleefden, is onaanvaardbaar!") Bruintje en Zwartje, twee zwervers proberen muilend ( elkaar met open muilend begroetend) met Bouvier Jelke contact te maken, deze begrijpt niets van dit zuiders gedoe. De twee houden vol en nemen schoorvoetend hun intrek onder onze oude Mercedes. Na twee maanden roept het avontuur en de twee komen ons met enkele andere zwervers af en toe begroeten, dit tot razernij en waanzinnige afkeer van de Duitse bezetters, die de zwerfhonden daar willen uitroeien, zoals begrijpelijk. Langs de kant van een zandweg tref ik Mamma aan met twee kleintjes. Mamma, zwart, slank met een bijna gouden krans rond de nek is een halve kop groter dan Jelke, mijn teefje van nu 47kg. Mamma is einde krachten, toont haar witte tanden, tweehonderd meter verder vind ik de andere vijf kleintjes. Duitsers de pot op, ik moet die helpen en ik vergeet dat ik normaal wel een beetje schrik heb van zo'n grote hond en zeker voor een teef met kleintjes. Ik breng onmiddellijk wat ik heb en de agressie verandert onmiddellijk in een voorzichtig, van op de achtergrond aanvaarden. De zeven kleintjes, ik vermoed pas vijf weken oud krioelen rond mijn benen en proberen alles te eten wat ik hen geef, zelfs dingen die helemaal niet geschikt zijn voor zulke kleintjes. Mamma keurt maar is zeer voorzichtig. Gedurende twee weken ben ik overdag meerdere uren bij mamma met de kleintjes en heb met stokken en dennenaalden een groot nest gebouwd dat onmiddellijk in bezit genomen wordt. Ik meen dat na een kleine twee weken, Mamma mijn plek in het bezette gebied gevonden had en met de sterksten uit haar kroost mij 's nachts kwam zoeken. Vermits de poorten volgens de bezetter stipt gesloten moesten zijn en blijven, konden alleen de allerkleinsten zich naar binnen wringen met veel geschreeuw en gejank. Gelukkig gebeurde zulks niet meer dan driemaan per nacht en kon ik de ganse roedel zonder problemen met een zak terug naar onze nest brengen. Gemakkelijk met volle maan... De overmacht van de bezetter, gestoord in hun nachtelijk gesnurk, verzamelde alle Teutonische agressie om een einde te stellen aan mijn onmenselijk, dom, brutaal, onverantwoord en bovenal onwettelijk gedrag. (Onwetteliijk volgens de heersende Teutonische bezetter). Ik maak het kort: Ik breng twee kleintjes van Mamma mee naar huis, dat was mijn belofte aan een hond, een mamma zoals ik nooit vermoed had er een te leren kennen. Ik hou zielsveel van Jelke en was zij er niet geweest dan had ik Mamma geadopteerd. Maar toen begonnen de echte problemen, en niet met mijn viervoetige familie, ook niet met Jelke die zich eigenlijk buitengewoon gedroeg, ik vond dat maar normaal, maar het was meer dan normaal. Ik probeer er later wat meer over te vertellen, het valt me nog steeds zeer moeilijk. ("Uit respect voor deze site, die ik geweldig waardeer, zal ik hier geen verdere informatie geven over de plek van onze miserie. Van zodra ik terug tijd vind, zal ik op mijn eigen Blog van Bloggen.be uitvoerig ingaan op een probleem dat ik wel vermoedde maar waarvan ik eigenlijk geen barst begrepen had. Maar daarvoor nog wat geduld.") groetjes aan de toffe mensen van het Kennelforum! Walter (alias Ikke)
  1. Load more activity